Mehmet’in Kalemi

Bireysel İyileşmeden Toplumsal Dönüşüme Günümüzde insanları gözlemlediğimizde dikkat çeken ortak bir durum var: Birçok insan hayatını sürdürmeye çalışırken aynı zamanda zihinsel bir mücadele veriyor. Ekonomik kaygılar, gelecek belirsizliği, aile içindeki sorunlar, iş hayatının baskısı, yalnızlık, ilişkilerde yaşanan hayal kırıklıkları ve toplumsal beklentiler insanların günlük yaşamını giderek…

Telefonların masanın üzerine bırakıldığı, kimsenin gelen bildirime dönüp bakmadığı, insanların birbirinin yüzüne bakarak konuştuğu o günleri özledim. Bir çay demlenir, bir sofra kurulur, saatlerce süren sohbetlerin nasıl başlayıp nasıl bittiği anlaşılmazdı. Kimse bir yere yetişmeye çalışmazdı. Kimse konuşurken karşısındakinin gözleri yerine telefonunun ekranına bakmazdı. Çünkü insanlar…

  “Bir bardak bin damla ile dolar, bir damla ile taşar.” İlk bakışta basit bir söz gibi görünebilir. Bir bardağın suyla dolması kadar sıradan bir görüntüyü anlatıyor gibidir. Fakat biraz düşündüğümüzde bu cümlenin aslında hayatın en önemli gerçeklerinden birine dokunduğunu fark ederiz. Büyük değişimler çoğu zaman…

Sen benim, yüce dağ başlarında kar soğuğunda yalnız bırakılmış çocukluğum; sen benim, Kırık Kalpler Sokağı’nda terk edilmiş gençliğimsin. Bu cümleyi ilk ne zaman kurduğumu hatırlamıyorum. Belki bir gece, herkes uyuduktan sonra penceremin önünde otururken kendi kendime söyledim. Belki seni ilk kaybettiğim günün akşamında, içimde taşıdığım bütün…

Mükemmel Olmak Değil, Kendin Olmak Herkes seni beğensin diye değişirsen, bir gün aynaya baktığında karşında kendini tanıyamayabilirsin. İnsan, kabul görmek ve sevilmek ister. Beğenilmek, takdir edilmek, bir yere ait olduğunu hissetmek hepimizin ihtiyaç duyduğu duygulardır. Fakat bu ihtiyaç, zamanla kendi gerçekliğimizden uzaklaşmamıza neden olduğunda işler değişir.…

Her gün ekranlarımızı açıyor, yüzlerce insanın hayatına birkaç saniyeliğine misafir oluyoruz. Kusursuz gülümsemeler, hiç bitmeyen başarı hikâyeleri, sürekli gezen insanlar, hep mutlu aileler, her gün spor yapan bedenler, her an üretken zihinler… Bir süre sonra bunların normal olduğuna inanmaya başlıyoruz. Sonra aynaya bakıyoruz. Yorgunuz. Eksiklerimiz var.…

Yedi yıl önce not defterimin köşesine şöyle kısa bir cümle yazmışım: “Sahilde kuma oturup suyu seyretmekle denizi aşamazsınız. Kürek çekmelisiniz, kulaç atmalısınız. Sözün özü, emek vermelisiniz…” Aradan yıllar geçti ve geçen bu yıllar içinde yüzlerce insanla tanıştım. Farklı hikâyeler dinledim. Başarıya ulaşanları da gördüm, yıllarca aynı…

Sessizlik, güçsüzlüğün değil hâkimiyetin göstergesidir. Çünkü insan konuşurken çoğu zaman kendini ele verir. Duygularını, düşüncelerini, niyetlerini, zaaflarını, korkularını, hedeflerini… Bir cümlenin içinde sakladığını zannettiğin bir detay, karşı tarafa senden çok daha fazlasını anlatabilir. Bir mimik, bir kelime seçimi, farkında olmadan yaptığın en küçük vurgu bile seni…

Tavşan dağa küsmüş, dağın haberi olmamış. Bu söz ilk bakışta basit bir halk deyimi gibi görünür. Ama biraz derine indiğinde, aslında birey-toplum ilişkisini çıplak bir gerçeklikle yüzümüze vurur. Çünkü burada sadece bir küskünlük yoktur. Burada bir yanılsama vardır. Bir güç dengesizliği vardır. Bir farkındalık uçurumu vardır.…

Ne Kadar Ekmek, O Kadar Köfte   Göründüğünden çok daha büyük bir denklem. Bu söz Türkçe’de yaygın olarak kullanılan ve ilk bakışta sıradan bir halk deyişi gibi duran bir sözdür. Hatta çoğu zaman biraz sert, biraz da kaderci bir tonda kullanılır: “Ne verirsen onu alırsın.” Ama…